“อะไรคือสิ่งที่ทำให้คนเราทำความชั่ว? ชั้นเห็นพวกมัน เดินปะปนอยู่กับพวกคุณอย่างใจเย็น

เพื่อรอเวลา…”

"แช๊ะ แช๊ะ"

เสียงกดชัตเตอร์กล้องทั้งขนาดเล็ก ขนาดใหญ่พากันรัวไปยังปลายทางของเลนส์เป้าหมาย

ของพวกมันคือสาวน้อยคนหนึ่งที่มีความกล้าในการแต่งตัวแนวคอสเพลย์มาเปิดการแสดง

ที่สยามสแควร์ เธอมาที่นี่ทุกวันเพื่อมาเล่นดนตรีเปิดหมวกและมาอวดชุดงามๆ พร้อมกับ

โพสท่าให้บรรดาโอตาคุและแฟนคลับทั้งหลายได้ชมกันเป็นขวัญตา

โดยปกติบทเพลงของเธอสะกดคนดูและบ่อยครั้งที่เธอได้รับข้อเสนอจากค่ายเทปให้ไป

ออกอัลบั้มสำหรับวันนี้แตกต่างออกไปจากทุกวันเมื่อสายตายหญิงสาวกำลังจ้องมองสิ่ง

หนึ่งอยู่ในที่ซอกมุมหนึ่งราวกับเธอเห็นอะไร ทั้งที่ๆตรงนั้นเป็นที่ว่างเปล่า

แล้วเธอก็ยิ้มพร้อมกับเปิดกล่องกีต้าร์บรรจงหยิบมันขึ้นมาและพูดขึ้น
“เช่นเคยนะคะพี่ๆ วันนี้น้องมีเพลงมาฝากค่า”
เสียงหญิงสาวที่แต่งตัวแนวคอสเพลย์แนวกอธธิค โลลิต้าประกาศขึ้น โดยมีกลุ่มชายหนุ่ม

อ้วนบ้างผอมบ้างรุมล้อมกันถ่ายรูป และแสดงความปลื้มปิติเหมือนได้

เห็นตัวละครจากการ์ตูนออกมาโลดแล่นในชีวิตจริง
“โอว คาวาอี้มาก”
“ซุโก๊ยยยเลยน้อง”
“เฮ้ยซึโง่ยย ต่างหากเล่า”
“อิโมโตะซัง ไดซึกิ”
เหล่าคนดูพากันส่งเสียงเชียร์

เมื่อเธอเริ่มดีดกีต้าร์ขึ้นเสียงเชียร์ก็เริ่มหดหายไป ทุกคนที่รุมล้อมต่างพากันสงบนิ่ง

อ้าปากค้างกันเป็นแถวๆ เพราะในวันนี้เธอเล่นดนตรีและร้องเพลงได้ห่วยมาก

“น่ารังเกียจจริงๆเสียงร้องนั่น ดนตรีที่แสนจะน่ารำคาญ มันเล่นดนตรีเป็นหรือเปล่า

ทนไม่ไหวแล้ว โกรธ โมโห เครียด หงุดหงิด ต้อง….. ฆ่า”
นั่นคือความคิดของร่างดำทมึนดุจความมืดยามราตรีที่ยืนฟังดนตรีอยู่ห่างๆ สีหน้า

ของมันเต็มไปด้วยความพิโรธ ราวกับมันกำลังเคียดแค้นอะไรบางอย่างอยู่ หญิงสาว

หยุดเล่นดนตรีและหยิบการ์ดขึ้นมาใบหนึ่งพร้อมกับขว้างไปยังทิศทางของเงา

ประหลาดนั่น พร้อมกับชี้หน้าของเงาทะมึนนั่น

“เงาแห่งความชั่วร้าย ชั้นขอท้าแก!”
การ์ดที่ปักอยู่บนเงาของร่างนั้นส่องแสงสว่างขึ้นทำให้เห็นรูปลักษณ์ที่แท้จริงของมัน

สิ่งนั้นมันไม่ใช่มนุษย์

“แก!”
อมนุษย์ตนนั้นพูดขึ้นพร้อมกับแสดงอาการตกใจเล็กน้อยเมื่อเห็นโลกปรกติหยุดนิ่ง

และเงาของมันถูกเปิดเผย ด้วยฤทธิ์อำนาจของการ์ดใบนั้น มันรู้ตัวทันทีว่าตัวเอง

กำลังตกเป็นเหยื่อของนักล่าเสียแล้วหญิงสาวเริ่มโจมตีก่อนโดย ใช้นิ้วสายดีดกีตาร์

สายเล็กที่สุดเพียงสายเดียว

“ปิ๊ง”
ทำให้ เกิดคลื่นเสียงเป็นวงกลม และวิญญาณที่เรืองแสงหุ้มสายกีตาร์เส้นนั้นของ

สายกีตาร์นั้นก็ขาดแล้วเด้ง ออกจากกันจากแรงขึงเหมือนหนังยางถูกดึงจนสุดและ

ขาดกระเด็นออกไป(แต่สายจริงไม่ได้ขาด)
“ผึง”
พร้อมกับร่างมนุษย์ใส่เกราะตนปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของเธอ หญิงสาวสั่งให้ร่างนั้น

จู่โจมตามใจนึก จากการบรรเลงบทเพลงด้วยกีตาร์ของเธอ

“นี่คือ อาร์ค่อน เขาจะเป็นผู้ส่งแกกลับไปยังที่ๆแกจากมา”
สิ้นเสียง ร่างมนุษย์หุ้มเกราะที่หญิงสาวเรียกว่า อาร์ค่อน พุ่งตรงเข้าไปหมายจะแทง

ปลิดชีวิตแต่ถูกฝ่ายตรงข้ามป้องกันเอาไว้ได้

"แกเป็นใครกันแน่"
เงาถาม

"ขอโทษถ้าประโยคของชั้นอาจจะฟังดูน่าเบื่อ ชั้นก็คือผู้ที่จะมาฆ่าแกยังไงล่ะ"
ดาบเล่มนั้นก็ตัดผ่านอาวุธของเงาและจู่โจมจุดตายของอสุรกายได้ในที่สุด

“แม้ไร้สิ้นข้า พี่น้องของข้าจะสร้างความโกลาหลใหกับมนุษย์ต่อไป”
นั่นคือคำสุดท้ายที่เงาพูดก่อนหมดสิ้นปราณชีวิต ฉับพลันเหลือเพียงร่างไร้วิญญาณ

แล้วร่างนั้นก็ถูกดูดเข้าไปในการ์ดที่ตกอยู่ที่พื้นตอนแรก หญิงสาวหยิบการ์ดขึ้นมาดูแล้ว

เก็บใส่ลงไปในสมุดสะสมของตน

“เสร็จไปอีกงาน เอาล่ะ ได้เวลากลับคืนสู่โลกความจริงแล้ว”
ขณะหญิงสาวกำลังจะดีดนิ้วเพื่อคลายมนต์สะกดมิติเพื่อกลับสู่โลกแห่งความจริง

“เธอ? ตะกี้เกิดอะไรขึ้น? ทำไมทุกคนถึงได้หยุดนิ่งแบบนี้?”
ชายคนหนึ่งพูดขึ้นมา สีหน้าของเขาแสดงถึงความฉงนสงสัย ในขณะที่เวลาของโลก

ยังคงถูกหยุดไว้ต่อไป

“นาย… ทำไมถึงได้ไม่หยุดนิ่งเหมือนคนอื่นๆล่ะ?”
หญิงสาวแสดงสีหน้าตกใจ…

จบตอนที่ 1

เอาตัวอย่างต้นฉบับสามหน้าแรกแบบดิบๆยังไม่(ค่อย)ได้ถมดำกับ แปะโทนและคำพูด

มาแบ่งให้ดูด้วยครับ ต้นฉบับเครดิตท่านอัลครับ ช่วยๆกันเมนท์กันเยอะๆด้วยนะครับ

เพื่อประโยชน์ในการพัฒนาเรื่องให้ดีขึ้นไปครับ ขอบคุณทุกท่านที่ตามอ่านแมนโดลินครับ

edit @ 16 Dec 2009 22:42:56 by FurSeal

Comment

Comment:

Tweet